Operator programista CNC

Tak, jak przewidywano, w 2016 r. specjaliści CNC znajdują się w gronie najbardziej pożądanych zawodów.

CNC, czyli w komputerowe sterowanie urządzeń numerycznych (ang. Computerized Numerical Control), to zaawansowany system sterowania, który umożliwia interaktywne programowanie wyposażonych w niego urządzeń. W praktyce najczęściej stosowany jest on w maszynach obrabiających różnego rodzaju materiały (stąd termin obróbka CNC). Dzięki wprowadzeniu precyzyjnych danych możliwe jest uzyskiwanie optymalnych kształtów w powtarzalnych seriach.

Możliwość dokładnego zaprogramowania maszyn, precyzyjnego opracowania każdego ich ruchu sprawia, że obróbka CNC pozwala na uzyskiwanie coraz dokładniejszych, a zarazem coraz mniejszych obiektów, które mogą być wykorzystywane w różnych gałęziach przemysłu. Bardzo dobrym przykładem są koła łańcuchowe — dostępne dzisiaj nie tylko w wielu rozmiarach, ale i kształtach, dzięki czemu mogą być stosowane w coraz bardziej zaawansowanych przekładniach, co z kolei przyśpiesza postęp technologiczny np. w motoryzacji.

Komputerowe sterowanie urządzeń numerycznych to jednak nie tylko obróbka CNC. Coraz większym zainteresowaniem cieszą się bowiem drukarki 3D, często będące rozwinięciem specjalistycznych maszyn CNC. Wielu reprezentujących różne dziedziny ekspertów dostrzega w tych urządzeniach olbrzymi potencjał, np. jeśli chodzi o tworzenie protez i akcesoriów medycznych.

Technologia CNC przyczyniła się więc do szybkiego rozwoju przemysłu, którego wciąż jesteśmy świadkami. Coraz bardziej precyzyjne koła łańcuchowe, wałki, tuleje, śrubki, nakrętki i innego rodzaju akcesoria CNC znajdują zastosowanie w coraz bardziej zaawansowanych i wielofunkcyjnych urządzeniach, z których na co dzień korzystamy lub będziemy korzystać w przyszłości.

Operator CNC stanowi określenie na zawód szerzej opisany, jako operator obrabiarek skrawających. Absolwent po zakończeniu nauki, zdaniu egzaminu kwalifikacyjnego i uzyskaniu dyplomu potwierdzającego kwalifikacje zawodowe, staje się osobą odpowiedzialną za obsługę nowoczesnych maszyn służących do obróbki skrawaniem. Zarówno maszyn sterowanych cyfrowo, jak i programowo, a także tradycyjnych obrabiarek, które służą kształtowaniu przedmiotów z metalu oraz tworzyw sztucznych.

Osoba wykonująca ten zawód winna posiadać niezbędne kwalifikacje oraz wiedzę do obsługi maszyn tradycyjnych, jak i o wiele bardziej skomplikowanych robotów sterowanych elektronicznie. Do tego niezbędne jest posiadanie wiedzy z zakresu szacowania, a także obliczania kosztów związanych z realizacją procesu technologicznego obróbki.

Operator CNC:

  • samodzielnie potrafi dobrać materiały, tworzywa i narzędzia wykorzystywane do obróbki,
  • monitoruje funkcjonowanie poszczególnych maszyn,
  • utrzymuje poszczególne urządzenia w należytym stanie technicznym,
  • przeprowadza okresowe badania techniczne,
  • doraźnie wykonuje prace serwisowe,
  • reguluje oraz programuje urządzenia służące do obróbki skrawaniem,
  • opracowuje procedury, a także normy wykorzystania uprzednio wymienionych urządzeń,
  • pełni pieczę nad całokształtem procesów związanych z mechaniczną obróbką metali oraz tworzyw sztucznych.

Urządzenia obsługiwane/nadzorowane przez operatora CNC to:

– uniwersalne, półautomatyczne oraz automatyczne obrabiarki skrawające, w tym:

  • tokarki,
  • frezarki,
  • wytaczarki,
  • szlifierki (w tym obrabiarki sterowane numerycznie).

Osoba posiadająca uprawnienia oraz wiedzę do wykonywania zawodu operatora CNC może wykonywać pracę w przedsiębiorstwach:

    • produkcyjnych wykorzystujących obróbkę skrawaniem – CNC usługi,
    • zajmujących się wytwarzaniem oraz eksploatacją:

– maszyn i urządzeń mechanicznych,
– maszyn budowlanych,
– samochodów,
– ciągników;

    • budowy i eksploatacji taboru kolejowego,
    • budowy silników:

– parowych,
– spalinowych,
– turbinowych;

    • dobieranie narzędzi skrawających i oprzyrządowania obrabiarek,
    • mocowanie narzędzi i oprzyrządowania,
    • wprowadzanie danych narzędzi i parametrów skrawania,
    • dokonywanie analizy zużycia ostrzy oraz ich wymiana na nowe.budowy i eksploatacji napędów hydraulicznych, wyposażenia samolotów, śmigłowców itp.Ze względu na najnowocześniejsze rozwiązania stosowane w maszynach i urządzeniach służących do obróbki skrawaniem, operator CNC musi również wykazywać się zaawansowaną znajomością obsługi komputera.W zależności od tego, jakim poziomem kwalifikacji zawodowych legitymuje się operator, do jego zadań należeć mogą czynności podstawowe, czyli uruchamianie, kontrolowanie przebiegu obróbki oraz zatrzymywanie urządzeń sterowanych numerycznie. W zakresie zadań złożonych natomiast znajdujemy kontrolę oraz analizę jakości wykonanej obróbki, programowanie obrabiarek, jak i wprowadzanie korekt dotyczących parametrów obróbki, a także poprawy cech wykonywanego wyrobu. Nadto ustawianie narzędzi w magazynie obrabiarek.Do zadań operatora obrabiarek należy także wykonywanie czynności skatalogowanych dla stanowiska ustawiacza, czyli:

    Operator CNC jest również jednocześnie programistą, a w tym zakresie znajdujemy zadania:

    • wykonywania szkiców prostych detali,
    • określania kolejności operacji oraz zabiegów technologicznych,
    • opracowywania technologii obróbki na podstawie rysunków i detali,
    • opracowywania programów obróbki na podstawie procesu technologicznego,
    • modyfikacji istniejących programów,
    • wczytywania programów do sterownika,
    • testowania programów na obrabiarce.

Oferty pracy dla operatora CNC.

Awangarda

Awangarda to tendencja w sztuce XX wieku, charakteryzująca się sprzeciwem wobec tradycji i powszechnie panującym regułom estetycznym (np. futuryzm, ekspresjonizm, kubizm).

Zjawisko pojawiło się ok. 1910 roku i wiązało się z powstaniem nowych kierunków w sztuce takich jak:
– futuryzm,
– ekspresjonizm,
– kubizm,
– dadaizm,
– surrealizm,
– fowizm.

Termin jest wykorzystywany również obecnie dla określenia dokonań artystycznych, które wykraczają poza schematy i nie poddają się prostej klasyfikacji, np. muzyka awangardowa.
To jest znaczenie awangardy w encyklopedii.

Sztuka awangardowa miała odzwierciedlać radykalne przemiany społeczno- polityczne, wpływać na zmianę i rozwój upodobań estetycznych społeczeństwa. Pierwszym sposobem aby promować sztukę są galerie. Jest to rodzaj artystycznych salonów, organizujące zazwyczaj kilkotygodniowe wystawy. Często początku wystawy towarzyszy wielkie grono prasy, miejscowych władz, innych artystów i wielu innych bardzo ważnych dla sztuki osób.

Mianem awangardy literackiej określa się wszystkie kierunki, które zrywają z realizmem i mimetyzmem i są nastawione na kreację zupełnie nowych jakości estetycznych. Jest to zjawisko nowoczesne, które pojawiło się na początku XX wieku, a w jego obręb zalicza się prądy takie, jak futuryzm, dadaizm, ekspresjonizm czy surrealizm. W sensie węższym, mówi się o awangardzie francuskiej, a więc kubizmie poetyckim. Kierunek ten był ściśle inspirowany kubizmem malarskim, a zapoczątkowała go grupa francuskich poetów: Guillaume Apollinaire, Blaise Cendrars, Max Jacob, Pierre Reverdy.

Na płaszczyźnie polskiej prozy szeroko rozumianą awangardę reprezentowali Witkacy, Witold Gombrowicz i Bruno Schulz. U Witkacego awangardowość została spleciona z pesymistyczną historiozofią – przeczuciem nadchodzącej katastrofy („Pożegnanie jesieni”, „Nienasycenie”). Gombrowicz realizował awangardowy wymiar swoich powieści przede wszystkim w planie stylizacji i parodii, zespalając te zabiegi z filozofią Formy. Był to też jedyny twórca z wielkiej trójki, który przeżył wojnę i kontynuował swoje pisarstwo na emigracji („Ferdydurke”, „Trans-Atlantyk”, „Pornografia”, „Kosmos”). Schulz z kolei sięgał do żywiołu groteski, oniryzmu i surrealizmu („Sklepy cynamonowe”, „Sanatorium pod klepsydrą”).

W pierwszych latach XX stulecia, środowisko artystów polskich podziwiało i inspirowało się osiągnięciami twórców impresjonizmu i symbolizmu. Rewolucyjne przemiany w sztuce, które w tym czasie zachodziły we Francji, Niemczech, Włoszech i w Rosji, stopniowo zdobywały coraz większe zainteresowanie wśród młodych polskich artystów. W 1913 roku twórca berlińskiej galerii Der Sturm urządził we Lwowie (wówczas były to tereny polskie) Wystawę Futurystów, Kubistów i Ekspresjonistów, licząc na zainteresowanie nowatorskimi formami oraz zachętę do eksperymentowania w sztuce. Propozycje awangardowe nie przypadły jednak do gustu mieszkańcom Lwowa. Za początki nowoczesności w sztukach plastycznych w Polsce, uważa się rok 1917, kiedy artyści zaczęli odchodzić od realizmu. Dotychczas sztuka pozostawała w związku z historią narodu, awangarda natomiast inspirowana była dziedzinami nauki i techniki. Ludzie sztuki odrzucali dorobek artystyczny poprzednich epok, by nie naśladować rzeczywistości, ale ją kształtować. Od XX wieku za sztukę uważa się ogólną zdolność człowieka do twórczego działania, a dziełem sztuki można nazwać już nie tylko obiekty piękne, ale także te poruszające, zaskakujące, prowokujące.

Kluczową rolę w sztuce polskiej odegrała postać Władysława Strzemińskiego, który jest twórcą unizmu. Kierunek ten zakładał oddziaływanie na widza poprzez czystą sztukę plastyczną, dzieło malarskie ograniczono do wąskich gam kolorystycznych, brył geometrycznych, faktury farby. W przeciwieństwie do formistów, uniści chcieli stworzyć uniwersalny styl międzynarodowy, pozbawiony indywidualizmu. Twórca teorii unizmu dążył do wyeliminowania w obrazie wszystkich kontrastów i zapewnienia spójności dzieła.

Strzemiński chciał, by nowoczesna sztuka służyła społeczeństwu i spełniała zadania użytkowe. Znaczącym twórcą nowatorskiej sztuki po II wojnie światowej jest także Tadeusz Piotr Potworowski, zaliczany do grupy kolorystów. Był uczniem uznanego pedagoga krakowskiego, Józefa Pankiewicza, który dzielił się ze swoimi studentami entuzjastycznym podejściem do francuskiej awangardy. Dzięki temu malarstwo Potworowskiego było ówcześnie odkrywcze, pionierskie. Artysta skupiał się na kolorze, który swobodnie nawiązywał do portretowanej rzeczywistości.

Jeżeli chodzi o awangardową dramaturgię, jej prekursorami na gruncie polskim byli Witkacy (np. „W małym dworku”, „Szewcy”) i Gombrowicz („Iwona, księżniczka Burgunda”), zaś kontynuatorami w epoce powojennej: Tadeusz Różewicz (np. „Kartoteka”), Sławomir Mrożek („Tango”, „Emigranci”). Dramat i powieść awangardowa odchodzą od mimetyzmu i realizmu na rzecz poetyki absurdu czy groteski.

Jedną z podstawowych zasad działania ruchów awangardowych XX wieku było dążenie do zamknięcia nowej wizji poezji w wyraźnym programie. Poeci awangardowi szukali teoretycznego uzasadnienia swojego działania twórczego. Wychodzili z założenia, że tworzenie nie jest dziełem przypadkowym, ale wyrazem pewnych przekonań, które da się przedstawić w formie jasno sformułowanych zasad. Stąd na początku XX wieku pojawiło się wiele manifestów artystycznych, w których twórcy przedstawiali nową wizję poezji. Prawie każdy ruch awangardowy uważał niemal za swój obowiązek opublikowanie manifestu. Ta zasada nie była obca także polskim awangardystom. Narodziła się około 1910 roku, wraz z takimi kierunkami jak: futuryzm, kubizm i ekspresjonizm. Pojęcie awangardy ma szeroki zakres, nie można ograniczać go tylko do tych kierunków, szkół artystycznych bądź literackich, które bezpośrednio określały się jako awangardowe lub były tak nazywane przez krytykę (np. Awangarda Krakowska, tzw. druga awangarda lat 30.). W pewnym sensie pojęcie awangardy można odnieść do całej rzeczywistości artystycznej i literackiej pierwszej połowy XX wieku, a przynajmniej do tych tendencji, które okazały się podstawowe dla doświadczenia estetycznego tego okresu. Stanowiła odpowiedź na rozpowszechnioną świadomość kryzysu kultury i próbę dostosowania literatury i sztuki do warunków społecznych i ekonomicznych XX wieku. W latach dwudziestych awangarda była reprezentowana przez liczne kierunki artystyczne: dadaizm, konstruktywizm, surrealizm. Wspólny był im stan permanentnej rewolty, wymierzonej w tradycję, zwłaszcza w dziewiętnastowieczny naturalizm, dekadentyzm i impresjonizm, oraz nastawienie na nowatorstwo i oryginalność w zakresie programów ideowych i rozwiązań formalno-estetycznych. Podstawowym pojęciem była nowość-nowej rzeczywistości cywilizacyjnej, niemającej żadnej analogii w przeszłości, odpowiadała nowa sztuka. Postęp techniczny został uznany za model działalności artystycznej. Stąd fascynacja techniką, wynalazkami, urbanizm, futuryzm awangardy.

Stąd także dwa oblicza awangardy:

ludyczne, prowokujące, destrukcyjne
poważne, konstruktywistyczne, progresywistyczne zaangażowane w tworzenie nowego ładu.
Również na gruncie komunikacji literackiej i artystycznej awangarda przyniosła nowe zjawiska: prócz porozumiewania się z odbiorcą za pomocą utworu literackiego czy dzieła sztuki, pojawiły się takie formy jak czasopismo, druk ulotny, więc odczyt, wieczór autorski, kabaret, kawiarnia literacka i klub artystyczny. Szczególne zastosowanie zyskał manifest, jako podstawowy środek perswazji ideowo-artystycznej.

Światopogląd awangardy najpełniej wyrażało hasło „sztuka – życie – działanie”, wskazujące na bezpośrednią odpowiedniość rzeczywistości społecznej i artystycznej, narzucające twórcy zadanie przebudowy świata, człowieka i społeczeństwa. W ramach awangardy mieściły się zarówno kult żywiołu i intuicji, wyrażający się w nawiązaniach do sztuki prymitywnej, jak i postulaty intelektualnego rygoru i konstruktywistycznej ścisłości; elitaryzm, wynikający z rozwiniętej autonomii artysty, jak i populizm, przejawiający się w trakcie działań socjotechnicznych (łączenie się artystów w grupy, starania o poszerzenie kręgu odbiorców, itd.). Początkowy witalizm, dynamizm, fascynacja miastem i techniką w latach trzydziestych ustąpiły miejsca katastroficznemu przeczuciu końca europejskiej cywilizacji.

Termin awangardyzm pochodzi od słowa awangarda , a to z kolei wywodzi się od francuskiego wyrażenia avant-garde. Avant pochodzi od łacińskiego ab ante, co oznacza 'bez nikogo z przodu’ i garde co oznacza 'strażnik’.

Awangardy artystyczne i literackie pojawiły się jako podwójny bunt: przeciwko sztywności kanonów estetycznych akademii w XIX wieku oraz jako protest przeciwko okrucieństwom wojny i kryzysowi wartości w społeczeństwie zachodnim.

Awangardyzm i jego nurty są uważane za część sztuki współczesnej, ponieważ ruchy te zbiegają się z początkiem XX wieku, który zapoczątkowuje współczesność.

Wielkie centra awangardyzmu w Europie powstały we Francji i Hiszpanii, a w Ameryce Łacińskiej w Argentynie i Meksyku.

 

Leave a Reply

Twój adres e-mail nie zostanie opublikowany.